::  FAQ  ::  Szukaj  ::  Użytkownicy  ::  Grupy  ::  Zaloguj  ::  Rejestracja  ::  Album  :: 




Poprzedni temat «» Następny temat
PRAWDZIWO OPOWIEŚC O PUSTELNIKU MIRKU - Kazimierz Wnuk
Autor Wiadomość
Atanoda 
MODERATOR



Pomogła: 11 razy
Wiek: 64
Dołączyła: 22 Lis 2011
Posty: 3718
Skąd: RADLIN
Wysłany: Nie 17 Lut, 2013   PRAWDZIWO OPOWIEŚC O PUSTELNIKU MIRKU - Kazimierz Wnuk

Monolog ten został przedstawiony i nagrany w Studio Koncertowym
Polskiego Radia w Katowicach w listopadzie ubr. w ramach konkursu
„Po naszymu czyli po śląsku” przez Pana Kazimierza Wnuk.



Oboje byli młodzi, jednak oprócz wielkij miłości kiero ich połonczyła,
niewiela mieli sobie do ofiarowanio, bez to też musieli po ślubie
zamiyszkać pod kumorom u cudzych ludzi.
Tamtyn miyndzywojenny czas,kaj bezroboci i biyda zaglondały niemal
do kożdej familije, nie ominyły i tego zwionzku.
Jednak okrom tych codziennych trudności, do pełnego szczyńścio
brakowało im owocu ich wspólnej miłości.
Mijały lata, aż wreszcie prziszła na świat tak długo oczakiwano dziołszka,
kierej to dali na miano Amelka. To były najszczyńśliwsze trzi lata ich wspólnego
życio, kiedy naroz okozało sie, że ich mamulka jest nieulyczalnie choro.
Gasła w łoczach, aż kieregoś wieczora słabymjuż głosym wyszeptała ukochanymu
swoja ostatnio wola:

– „Mirku, jo Was musza opuścić, ale zostawiom Ci nasz najwiynkszy skarb,
bez toż przyrzeknij mi że nie oddoszjej żodnymu i bydziesz
i jeszcze bardzij pszoł niż mie”.
Kiwnoł yno głowom, bo żodnego słowa nie boł w stanie ze siebie wydobyć.
Amelka rosła, a jeji niebieski łoczka, jasne lukate włoski i tyn figlarny
dzieciyncy śmiych, do złudzynio przipominały mu jego ukochano.
Bez to też bol i ciyrpiyni po jej utracie pomału ustympowały na rzecz
ogromnej miłości do swojigo dziecka.
Kieregoś słonecznego wiosennego dnia, zajynty boł robotom w domowej
zegrodce, a jego Amelka obiecała nazbierać tatulkowi piyrszych wiosynnych
kwiotków, naroz za plecami usłyszał głos somsiada.
Niepewnym, wolnym krokym zbliżoł se ku nimu, niosąc na rękach jego ukochano Amelka.

Yno jakoś dziwnie jej główka i rączka leciały ku ziymi. Nie żyła!
Utopiyła se w małym stowku za łąkom.
W zacisnytej rączce trzimała mały pukiecik polnych kwiotków.
To co teraz dzioło se w gowie tego człowieka nie do se opowiedzieć.
Myśla że i dzisio nojlepszy psycholog niewiela mogby mu pomóc.
Na jego gymbie nigdy nie pojawioł se już najmyńszy nawet uśmiych,
jego spojrzyni do niedowna jeszcze taki ciepłe i radosne, zgasło jak
płomyk świyczkina wietrze, a czorne włosy zaczyny nabiyrać biołego koloru.
W krótkim czasie człowiek tyn przemiynioł się w młodego starca,
pochylonego do ziymie pod ciynżarym nieszczyńść.
Umioł godzinami siedzieć nieruchomo, walczonc ze swojimi myślami.
Unikoł ludzi, a pocieszynia od somsiadowi przijaciół odnosiyły odwrotny skutek.

Po jakimś czasie uświadomioł se, że yno pokutom, pokorom i postym
może odkupić swoji winy i zbawićdusza. Obleczony w zakonny habit
przewiązany powrozym, z wiszoncymu boku krziżym wyruszoł w miejsce,
kaj nieroz za bajtla przichodzioł ze swojom mamulkom.
W Jankowickim lesie wele Rybnika, w niewielkim womwozie znajduje sie
Sanktuarium Bożego Ciała nazywanego przez mieszkańców Studziynkom.

W tym miejscu bowiym, kiedy przed wiekami na naszym Śląsku grasowały
bandy husytów, w 1433 roku został zabity ksiądz Walenty, jadący konno
z pobliskigo Rybnika z Przenajświętszym do konającego.
W ostatnij chwili widzonc że nie uciecze pościgowi, zdonżoł
Ciało PanaJezusa schować w dziupli starego stroma.
Dopiyro po upływie pora wieków, kiedy to niezwykłe znalezisko zostało
odkryte, w miejscu tym wypłynyło źródełko, kierego to woda miała uzdrowiajonco
moc. Zarozki też wele niego postawiyli kapliczka, zaś we ścianie tego wąwozu
okoliczni mieszkańcy zbudowali ołtarz ze czerwonych hasioków,
na wzór ołtorzaz Lourdes.
Nad nim znajduje se niewielko
grota w kierej to Mirek postanowioł se o chlebie i wodzie spyndzić reszta
życio. A żeby ta pokuta była wiynkszo i zarazem nie spać na gołej ziemi,
to za ostatni odłożone grosze kupioł trumna, kiero służyła mu za łożko.
Za dnia fechtował po pobliskich wsiach żebrząc o konsek chleba.
Bez zima zaś, jak zaspy śniega i mróz stowały se zagrożyniym
dlo jego życio, prosioł dobrych ludzio bele jaki nocleg we stodole,
abo we chlywie. W zamian za drobno pomoc jak narombani drzewa
czy odcierani śniega. Nieroz też i nie dwa zdarzyło se,
że zostoł poszczuty psami, abo obciepany bez bajtli kamiyniami.

Długo nie trza było czakać coby plotka o prawdziwym pustelniku
z jankowickigo lasa, rozeszła se po bliskij i dalszej łokolicy.
Coroz to wiyncyj ludzi przibywało w to miejsce.
Bardzijz ciekawości niż potrzeby duchowej, bowiym co niedziela
odprawiano była Mszo Św i nabożyństwo Maryjne.
Do Mirkowej groty ustawiały se kolejki ciekawskich, każdy chcioł
choćby yno pomacać jego habit, pocałować krziż, prosić
o rzykani za roztomańte swoji sprawy, a i przi tym nie skompioł grosza.
Łon zaś siodoł na deklu swojej trumny, wyciongoł różaniec i szeptoł Zdrowaśki.
W ślad za tymi tłumami nadciongali handlyrze z paskudami,
balonami, piszczołkami i innymi jeszcze odpustowymi graczkami.
A tego już Mirek strowić nie umioł. Nie tak przeca miała wyglondać jego pokuta.
Bez to też kieregoś dnia zjawioł se u miejscowego farorza z prośbom,
żeby za uzbierane piniondze wykonoł dzwon imiyniym Mirka pustelnika,
kiery to do dzisiej znajduje se w miejscowym kościele.

Jakoś tak we tym samym czasie, w somsiednij wsi za lasym, rozeszła se
godka, że przy drodze miyndzy Radlinym a Wodzisławiym, kaj rośnie stary,
wiekowy domb, dziejom sie dziwne rzeczy. Ludzie godali, że jak yno sie
zećmi, to słyszeć jak spod ziymie wydobywają sie niesamowite jęki i wrzaski.
Jedni słyszeli i płacz małego dziecka. A że piyrwej były tam yno puste pola
i bażoły, mało było śmiałków kierzi by po cimoku zapuszczali se w te miejsca.
Godali też, że w bezchmurne letni noce, kiedy miesionczek ciepoł swoji blade
światło na tyn stary strom, w jego gałynziach wyraźnie było widać postać
człowieka. Nawet berkmony, kierzi na codziyń nie boli se robić pod ziymiom,
z mitak – szychty woleli jednak tyndy na kole nie jechać.
Hnet jednak okozało sie, że to nie gdo inkszy jak pustelnik Mirek, zamiynioł
swoja grota na izba we spróchniałym pniu starego dymba, a żeby mu tam
już żodyn nie zaglondoł, to dorobioł se w nim dwiyrze.
Jak z wieże Radlińskigo kościoła znad łąk dolatywało ciche bici dzwonów na
Anioł Pański, broł do ręki obczaskany żbonek a do drugi synkaty kostur
i deptoł ku grubie.

Długo jeszcze po latach mieszkańcy spominali, jak nawet w pamiyntny
dziyń wyzwolynio, kiedy to z jednej strony pojawiyło sie już ruski wojsko,
a przy grubie broniło sie jeszcze porahitlerowców, łon chodźby łobleczony
w jakiś niewidzialny mantel, chroniący go od kul, deptoł po pustej drodze.
Pewnego lipcowego wieczora, kiedy jak zwykle wracoł z codziynnego fechtu,
rozszalała sie łogromno burza, Mirek musioł schować sie w pobliskij lałbie,
z daleka jednak widzioł płomiynie ognia wychodzonce ze znanego mu miejsca.
Jego dom goroł!
– To już koniec! – pomyśloł. –Ni ma tu już do mie miejsca!

Na drugi dziyń jak sie rozwidniyło, po roz ostatni ciepnył jyno smutnym
okiym na to, co zostało i ruszoł we wiadomym sobie kierunku.
Byli tacy kierzy godali, że widzieli go po latach aż pod Wrocławiym,
insi że jego grób znajduje sie w Kłodzku.
Wiela jest w tym wszystkim prowdy – nie wiadomo.
Jednak jedno wiym na pewno, że opowieść o jego nieszczyńśliwym życiu
warto zachować w pamiyńci!
_________________
http://forgen.pl/forum/
http://genealodzy.pl/

„Niech nie przerażają Cię pożegnania.
Są one konieczne, abyśmy znów mogli się spotkać.”
 
 
Karlus 
"
Junior Admin



Pomógł: 4 razy
Dołączył: 20 Sty 2011
Posty: 1638
Skąd: Nowy Radlin
Wysłany: Nie 17 Lut, 2013   

Ciekawe to i prawdziwe, ale można tą opowieść gdzieś usłyszeć?

Izydor Mirek.jpg
Plik ściągnięto 1100 raz(y) 234,15 KB

_________________
Pozdrawiam.
A ja mam swoje zdanie i też się z nim nie zgadzam.
Lech Wałąsa
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  



 :: Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group ::  Template subEarth by Kisioł modified by Gilu & Slideroh :: 
Programosy

Strona wygenerowana w 0,06 sekundy. Zapytań do SQL: 13